Dag 2: Arrival Melbourne

Na slechts een paar uur wachten, kunnen we het vliegtuig in voor de vlucht van Hongkong naar Melbourne. Het is opvallend om te zien dat hier relatief veel Indiërs aanwezig zijn. Ik weet dat ieder individu uniek is en dat je mensen niet kunt generaliseren, maar ik blijf toch van mening dat(aangezien dit meervoudig is gebleken) Indiërs het meest veeleisende, ongeduldigste en meest vervelende volk zijn. Echt waar! Terugdenkend aan alle situaties waarbij ik Indiërs heb ingecheckt in het Grand Hotel Amrâth Amsterdam begin ik al rood te kleuren van woede. Het is voornamelijk de intonatie in hun stem en hun houding die ondankbaar overkomt. Denk daarbij ook nog eens aan hun hoofd dat zo knikkend op en neer beweegt zoals het autopoppetje dat op het dashboard in je auto beweegt zodra je over een drempel rijdt.

Nadat je dit leest, zal je vast en zeker lachen om het volgende wat ik je te vertellen heb. Zodra ik het vliegtuig inloop, wordt mij al snel duidelijk dat ik naast een bejaard Indisch echtpaar in het vliegtuig zit. Ik haal diep adem en denk bij mezelf: “Er is maar een ding wat je kunt doen aan deze situatie en dat is loslaten en weglachen”. De Indische man is relatief vriendelijk, maar misschien komt dat ook wel doordat ik vriendelijk lach oftewel dit wordt spiegelen genoemd.

Gedurende de vlucht voel ik me opgelaten en leef ik mee met de stewards en stewardessen die keihard aan het werk zijn. Het Indische echtpaar heeft om de 5 à 10 minuten een vraag betreffende het eten en drinken of een vraag die betrekking heeft op het televisiescherm.

Het ongemakkelijke gevoel dat ik heb is niet gerelateerd aan het feit dat zij telkens een vraag hebben, maar aan de ongeduldigheid die zij tonen. Ondanks dat één van de stewardessen al heeft aangegeven dat ze gaat checken waar hun vegetarische maaltijd blijft, spreekt het Indische echtpaar een andere collega aan met dezelfde vraag. Ze hebben het er maar zwaar mee. Ik vraag me ook echt af wat al die Indiërs hier doen? Hebben zij vakantie, gaan ze familie bezoeken... wat doen zij hier? Helaas is het niet in mij opgekomen om deze vraag aan hen te stellen. Ik merk op dat het brengen van eten en drinken, dankzij de veeleisende indiërs, bij andere passagiers moeizaam verloopt.

Ik haal opgelucht adem als er wordt omgeroepen dat we binnen een half uur beginnen aan de landing op Melbourne. Op de airport Melbourne verloopt alles verder soepel: na de controle van mijn paspoort kan ik doorlopen naar de bagageclaim waar ik slechts 5 minuten hoef te wachten.

Tijdens het lopen naar de uitgang van de airport, kijk ik alvast naar een taxirit op Uber en ondertussen blijf ik alert op mijn omgeving. Ik zie dat iemand anders op haar mobiel ook de app Uber heeft open. Vervolgens vraagt ze aan een man waar ze het verzamelpunt van de taxi's kan vinden. Op dat moment gaat er maar een gedachte door mij heen: "Dit is mijn kans". Ik spreek haar aan om te checken of mijn constatering juist is dat ze met Uber gaat reizen naar verblijfplaats. Zij bevestigt mijn constatering en vervolgens vraagt ze waar ik naartoe ga.

Mijn hostel is slechts een aantal kilometers van haar verblijfplaats en ik vraag wat ze ervan vind om samen te reizen en de taxirit te delen. Dit vindt zij prima. "Oké in the pocket", denk ik dan. Ik had namelijk in Uber gezien dat de taxirit mij 63 Australische dollars zou gaan kosten, dus dat scheelt weer.

In de taxi kletsen we verder. Ze vertelt dat ze 39 jaar is, als yogalerares werkzaam is en dat ze in Nieuw-Zeeland woont. Ze is naar Melbourne gekomen om een yogatraining te volgen die tot en met woensdag wordt gegeven. Gedurende onze conversatie blijkt al snel dat we enige overeenkomsten hebben. Zij heeft bijvoorbeeld ook toerisme management gestudeerd en in een hotel gewerkt.

Oorspronkelijk komt ze uit Italië en op haar twintigste is ze naar Londen verhuisd om daar te werken. Uiteindelijk is het haar gelukt om in Londen manager te worden van een transportbedrijf. Ze verdiende goed en ze had zelfs de mogelijkheid om een huis te kopen in Londen. Desondanks vertelde ze dat ze gedurende deze periode niet gelukkig was. Ze besloot daarom haar baan op te zeggen en te gaan reizen.

In Nepal is ze in aanraking gekomen met yoga, wat nu haar passie is geworden. Aangekomen op haar bestemming wisselen we elkaars contactgegevens uit en nemen we afscheid. Vanaf dat punt is slechts nog 10 minuten rijden naar mijn hostel. Daar word ik vriendelijk ontvangen. Wanneer ik de kamer betreed, zie ik nog meer backpackers die al aan het slapen zijn. Ik besluit daarom om niet het grote licht aan te doen, maar in plaats daarvan enkel gebruik te maken van het licht op mijn mobiel. Ik fris me op en vervolgens val ik een diepe slaap.