A new adventure

Om 07:00 gaat de wekker dan. De zenuwen gieren door mijn lichaam. “Okey rustig... begin eerst met jezelf op te frissen, vervolgens ga je ontbijten en ten slotte berg je alle overige spullen op, die hier rondslingeren bij Frank en Lars, in je backpack". Na het uitvoeren van deze opdrachten doe ik nog een laatste check en vertrekken Frank, Lars en ik met zijn drieën naar Amsterdam Centraal waar ik vervolgens wordt opgewacht door een ander deel van het uitzwaai comité Maaike, Kimberly en Fleur.

Van tevoren had ik nooit kunnen bedenken dat ik zo’n warm afscheid zou krijgen wat kenmerkend is van mij: ik denk niet altijd. Ik doe gewoon en dan zie ik wel wat de consequenties zijn. In sommige situaties heeft dit in mijn voordeel gewerkt, maar ook wel eens in mijn nadeel.

Wat betreft mijn gevoelens en emoties heb ik de afgelopen dagen in een achtbaan gezeten. Zenuwen, spanningen, blijheid en enthousiasme wisselden elkaar af. Op kritisch gestelde vragen die begonnen met: hoe, wie, wat, waar, wanneer en waarom kon ik slechts een kort en simpel antwoord geven, namelijk: “Geen idee, ik laat het op mij afkomen”. De angstige en verbaasde blikken van anderen zorgden daardoor wel voor meer zenuwen. Maar hé that’s part of the fun hè? Het is niet voor niets dat ik een ticket heb geboekt naar Australië. Ik ben klaar voor een nieuwe uitdaging.

Nadat we op Schiphol arriveren en het uitzwaai comité compleet is met Anouk en Simone, lopen we door naar boven om mijn zware rugzak (waar ik de komende 6 maanden uit ga leven) in te checken. Ik weet dat ik de komende periode voor diverse uitdagingen ga komen te staan, maar de eerste uitdaging had ik niet nu al zien aankomen. Wat bleek namelijk...? Bij het aanvragen van mijn visum heb ik als paspoortnummer mijn burger service nummer ingevuld in plaats van het documentennummer dat op mijn paspoort staat weergegeven. Oliedom natuurlijk... maar goed zoals Maaike zegt: “Dan heb je weer een mooi verhaal te vertellen”.

Na wat onduidelijke instructies en een aantal keer heen en weer lopen, vinden we de infobalie voor een nieuwe aanvraag van mijn visum. Na 40 euro’s lichter te zijn geworden en slechts een kwartier wachttijd, is alles geregeld en kan ik alsnog mijn backpack inchecken. Direct vallen alle zenuwen van mij af. Het is alsof ik onbewust toch wel een voorgevoel had dat dit zou gebeuren.

Met zijn allen drinken we nog wat bij Starbucks en kletsen we na. Vervolgens is het tijd om afscheid te nemen. Het valt me op dat ik totaal niet verdrietig ben. Ik ga iedereen natuurlijk missen, maar ik weet dat ik terug kom.

De vlucht van Amsterdam naar Hongkong verloopt voor mijn gevoel snel. In het vliegtuig zie ik een aantal kinderen, maar ik kan opgelucht adem halen als ik constateer dat ik niet direct naast hen zit. Ik begin met lezen van een tijdschrift en al vrij snel daarna val ik, dankzij de slaappillen van Frank, in slaap. Tijdens de vlucht krijgen we onbeperkt drinken en geniet ik van de maaltijden die er worden geserveerd. Uiteindelijk arriveer ik om 22.35 op de Airport Hongkong zonder enige problemen. We lopen door een volgende controle en na een aantal uren wachten, zal ik weer verder vliegen om uiteindelijk op de eindbestemming Melbourne te geraken.